Wlókna Purkiniego

Włókna Purkiniego przeprowadzają impulsy dziesięciokrotnie szybciej niż włókna mięśnia sercowego, przejście, więc impulsu przez ściany komory jest stosunkowo wolne. Jeżeli proces pobudzenia rozszerza się na wewnętrznej powierzchni komory, to ładunek elektryczny na powierzchni wewnętrznej staje się ujemny w stosunku do powierzchni osierdziowej, która jest elektrododatnia. Tworzy się w ten sposób różnica potencjałów poprzez ścianę komory, co istnieje dotąd, póki pobudzenie nie osiągnie nasierdzia zmieniając jego ładunek na ujemny. Krzywa elektrokardiograficzna, którą uzyskujemy z zapisania prądów elektrycznych na papierze fotograficznym, jest, więc wypadkową sumy prądów elektrobodźczych powstających z nierównoczesnej depolaryzacji i repolaryzacji włókien mięśnia sercowego. Krzywa elektrokardiograficzna składa się z 5 załamków, a mianowicie załamka P, Q, R, 5 i T. Załamek P jest wyrazem pobudzenia przedsionków i należy go rozpatrywać, jako algebraiczną sumę, potencjałów powstających w prawym i lewym przedsionku pod wpływem pobudzenia. Ramię wstępujące załamka pochodzi z pobudzenia przedsionka prawego, ramię zaś zstępujące z pobudzenia przedsionka lewego. Z chwilą, kiedy pobudzenie przejdzie przez pęczek Hisa, jego odnogi i włókna Purkinlego i dotrze do powierzchni komór, powstaje zw. początkowa część zespołu komorowego, czyli załamki QR5. [podobne: implanty zębów, stomatologia Kraków, stomatologia katowice ]

Powiązane tematy z artykułem: implanty zębów stomatologia katowice stomatologia Kraków