Wspólne i wyodrębnione warianty genetyczne w cukrzycy typu 1 i celiakii typu 1

Dwa zaburzenia zapalne, cukrzyca typu i celiakia, ulegają koseregacji w populacjach, co sugeruje powszechne pochodzenie genetyczne. Ponieważ obie choroby są związane z genami HLA klasy II na chromosomie 6p21, testowaliśmy, czy loci nie-HLA są wspólne. Metody
Oceniliśmy związek pomiędzy cukrzycą typu i ośmioma loci związanymi z ryzykiem celiakii poprzez genotypowanie i analizy statystyczne próbek DNA od 8064 pacjentów z cukrzycą typu 1, 9339 osób z grupy kontrolnej i 2828 rodzin otrzymujących 3064 trio z rodzicami i dziećmi (składające się z chore dziecko i oboje rodzice biologiczni). Badaliśmy 18 loci związanych z cukrzycą typu u 2560 pacjentów z celiakią i 9339 osób z grupy kontrolnej.
Wyniki
Trzy loci z celiakią – RGS1 na chromosomie 1q31, IL18RAP na chromosomie 2q12 i TAGAP na chromosomie 6q25 – były związane z cukrzycą typu (P <1,00 × 10-4). Wariant insercji-delecję o 32 parach na chromosomie 3p21 został niedawno zidentyfikowany jako locus cukrzycy typu (P = 1,81 × 10-8) i był również związany z chorobą trzewną, wraz z PTPN2 na chromosomie 18p11 i CTLA4 na chromosomie 2q33, przynosząc całkowita liczba loci z dowodami na wspólne powiązanie z siódemką, w tym SH2B3 na chromosomie 12q24. Działanie alleli IL18RAP i TAGAP zapewnia ochronę w cukrzycy typu i podatności na celiakię. Loci z wyraźnym efektem w dwóch chorobach obejmowały INS na chromosomie 11p15, IL2RA na chromosomie 10p15 i PTPN22 na chromosomie 1p13 w cukrzycy typu i IL12A na 3q25 i LPP na 3q28 w celiakii.
Wnioski
Podatność genetyczna na cukrzycę typu i celiakię ma wspólne allele. Dane te sugerują, że typowe mechanizmy biologiczne, takie jak uszkodzenia tkanek związane z autoimmunizacją i nietolerancja antygenów pokarmowych, mogą być cechami etiologicznymi obu chorób.
Wprowadzenie
Cukrzyca typu jest spowodowana autoimmunologicznym zniszczeniem komórek beta produkujących insulinę w wysepkach trzustkowych. Choroba dotyka około 0,4% osób pochodzenia europejskiego i jest silnie skupiona w rodzinach. Główne geny podatności – loci HLA klasy II, HLA-DQB1 i HLA-DRB1 na chromosomie 6p21 – działają w połączeniu z wieloma innymi locusami nie będącymi HLA w całym genomie, 1,2 z nieznanymi czynnikami środowiskowymi odgrywającymi główną rolę. 6 Celiakia, która powstaje w wyniku reakcji immunologicznej, zapalnej w jelicie cienkim, do białek w połknięciu jęczmienia, pszenicy i glutenu żytniego, występuje u około 0,1% osób pochodzenia północnoeuropejskiego, co jest szacunkiem opartym na klinicznie zdiagnozowanych objawach. Jednak w tej populacji częstość występowania celiakii może wynosić nawet 1% na podstawie bardzo czułego i swoistego testu na autoprzeciwciała wobec transglutaminazy tkankowej .7,8 Głównym genem podatności jest również HLA-DQB1 .9,10
Celiakia i przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej występują częściej u pacjentów z cukrzycą typu niż w populacji ogólnej, w zależności od wieku pacjenta; co najwyżej 10% dzieci i 2% dorosłych chorych na cukrzycę typu miało pozytywny wynik testów na takie przeciwciała.11 Wzmożono także częstość występowania celiakii w ostatnich dziesięcioleciach.8 Sugerowano, że spożycie glutenu, wraz z jelitami przepuszczalność i zapalenie, są czynnikami rozwoju cukrzycy typu 1. 6, 12 Wyniki te sugerują, że cukrzyca typu i celiakia mogą mieć pewne przyczynowe czynniki genetyczne i środowiskowe.
W badaniach nad asocjacjami z genomewidem zidentyfikowano ostatnio osiem regionów chromosomów poza regionem HLA jako związanych z chorobą trzewną (P <5,00 × 10-7), co prawdopodobnie zapewnia reprezentatywny pogląd na główne efekty genetyczne w populacji północnej Europy związane z tym zaburzeniem. 10 U pacjentów z cukrzycą typu do tej pory ustalono 15 regionów innych niż HLA, 1,13-15 i dwa inne loci, IL7R na chromosomie 5p13 i CD226 na chromosomie 18q22, są zaangażowane w cukrzycę typu i stwardnienie rozsiane. 1,16,17 Zauważono już, że locus SH2B3 na chromosomie 12q24 jest wspólny dla cukrzycy typu i celiakii, ze wskazaniami takiego podziału w IL2-IL21 na chromosomie 4q27 i CCR3 na chromosomie 3p21.9,10 Ponadto , istnieją pewne dowody na związek ustalonych loci cukrzycy typu 1, CTLA4 na chromosomie 2q339,18 i PTPN22 na chromosomie 1p13,19 w celiakii [przypisy: forum kulturystyczne, stomatolog zielona góra, acetazolamid ]

Powiązane tematy z artykułem: acetazolamid forum kulturystyczne stomatolog zielona góra